Opis:

Punktem wyjścia do napisania tej książki była potrzeba zrozumienia, w jaki sposób jej główni bohaterowie – dzieci uczęszczające do klas trzecich szkół podstawowych – doświadczają codzienności szkolnej. Czy szkoła wciąż jawi się im jako przestrzeń rozwoju, nawiązywania relacji i twórczej aktywności, czy może staje się dla nich źródłem stresu, zmęczenia, wyczerpania aktywnościami szkolnymi, poczucia niedopasowania do stawianych wymogów szkolnych, a w skrajnych przypadkach całkowitej utraty zainteresowania szkołą?

Szkoła, szczególnie na etapie edukacji wczesnoszkolnej, powinna być przestrzenią wszechstronnego rozwoju dziecka, zarówno w aspekcie poznawczym i emocjonalnym, jak i społecznym oraz fizycznym. Jednak rzeczywistość czasami wygląda inaczej. Uczniowie są zmęczeni i przeciążeni obowiązkami szkolnymi, co sygnalizuje, że szkoła nie zawsze spełnia swoją funkcję instytucji wspierającej rozwój dzieci. Można uznać, że zamiast inspirować i rozwijać, może zniechęcać i obciążać.

Rodzi to pytania nie tylko o jakość relacji edukacyjnych, metody i formy nauczania, środowisko, w którym dzieci przebywają na co dzień, lecz także o to, czy szkoła w XXI w. odgrywa swoją rolę środowiska wspierającego rozwój osobowy dziecka. Nie możemy tracić z pola widzenia tego, co najważniejsze – dziś zadanie szkoły stanowi nie samo przekazywanie wiedzy, ale głównie towarzyszenie dziecku w stawaniu się sobą, we wchodzeniu w świat relacji, wartości i odpowiedzialności. Aby tak się działo, konieczne jest budowanie środowiska edukacyjnego opartego na empatii, dialogu i trosce, w  którym każde dziecko będzie czuło się zauważone, wspierane i bezpieczne.